Zelfsturende teams: Mythe of werkelijkheid?

Mijn vrouw werkt sinds kort in een zelfsturend team. De tussenlaag aan teamleiders is vertrokken en zelfsturing is het nieuwe Adagium. Klinkt mooi, en bij Buurtzorg lijkt het ook te werken, dus waarom niet overal? Ik ben erg benieuwd hoe het gaat en hoeveel tijd het van de professionals vraagt om de onderlinge coordinatie handen en voeten te geven. Immers werken in een organisatie vraagt om onderlinge afstemming en coordinatie van werkzaamheden. Een (oud) collega fysiotherapie mailde mij met de vraag wat ik van zelfsturende teams vind, want bij hem in organisatie leek het ook een goed idee. Kortom het lijkt of er een nieuwe beweging richting zelfsturende teams gaande is. Waar zitten de succesfactoren voor deze teams, en wat zijn de valkuilen?
Watze Hepkema (mede-docent op de cursus Meer dan medisch) heeft een prachtig mooi boek geschreven met de titel “Stoppen met Leidinggeven”. In dit boekje pleit hij voor meer verantwoordelijkheid bij de medewerkers laten. Als vertrekpunt definieert hij de verantwoordelijkheid van de professional voor zijn eigen motivatie, werk en werkzaamheden. Zijn boek is een absolute aanrader!
Maar wat betekent dat voor teams? Hoe maak je teams verantwoordelijk? Hoe bereik je zelfsturing in teams?

Belangrijke succesfactoren voor teams zijn:

  1. Een gezamenljike doelstelling 
  2. Duidelijke afspraken
  3. Een goede interactie (communicatie)
  4. Een win- win situatie voor de deelnemers. 

Met de actualiteit van het Nederlands team voor ogen maak ik graag de vertaling. VolgensLouis van Gaal “De beste groep waar hij ooit mee gewerkt heeft”. Is de doelstelling duidelijk? Zijn er heldere afspraken? Is er goede communicatie? En is het voor iedereen een winstpunt om deel uit te maken van het team? Bij dit Topteam is dit allemaal aanwezig! Maar waren ze zonder Louis van Gaal ook zo ver gekomen?
Zelfsturing is het helemaal! Of misschien toch niet? Ik ben benieuwd en zal de ontwikkelingen voor u volgen